یکی از چالشهای مهم در صنعت دامپروری، هزینههای بالای درمان بیماریها و تلفات ناشی از آنهاست.
در این میان، استفاده از دامهایی که دارای ژنهای مقاومتی نسبت به بیماریهای رایج هستند، به عنوان یک راهکار علمی و پایدار برای کاهش این هزینهها شناخته میشود.
برخی ژنها در دامها بهطور طبیعی با مقاومت در برابر بیماریهایی مانند ماستیت (ورم پستان)، بروسلوز (تب مالت)، یا بیماریهای انگلی در ارتباط هستند. با استفاده از ابزارهای ژنتیکی مدرن، از جمله مارکرهای مولکولی و تحلیل ژنومی، میتوان این ژنهای مقاوم را شناسایی کرد و در برنامههای اصلاح نژادی به کار گرفت.
برای مثال، در گاوهای شیری، ژنهایی مانند LYZ، SLC11A1 و برخی ژنهای مرتبط با ایمنی ذاتی، نقش مهمی در مقاومت در برابر بیماریهای باکتریایی دارند. انتخاب اسپرمهایی که حامل این ژنها هستند، میتواند باعث تولد گوسالههایی شود که مقاومت طبیعی بیشتری به بیماریها دارند و نیاز به دارو و آنتیبیوتیک در آنها کمتر است.
این موضوع نه تنها به کاهش مستقیم هزینههای درمان و واکسیناسیون منجر میشود، بلکه با کاهش استفاده از داروها، کیفیت محصولات دامی (مانند شیر بدون باقیمانده دارویی) نیز افزایش مییابد و نگرانیهای بهداشتی مصرفکنندگان کمتر میشود.
در نهایت، بهرهگیری از ژنهای مقاومتی در اصلاح نژاد، یک رویکرد هوشمندانه، اقتصادی و زیستمحیطی برای مدیریت پایدار گلهها است که در کنار افزایش بهرهوری، سلامت دام و محصول را نیز تضمین میکند.