انجماد و انتقال جنین، از پیشرفتهترین روشهای زیستی در اصلاح نژاد دام به شمار میروند که امکان تکثیر سریع ژنهای برتر و حفظ منابع ژنتیکی ارزشمند را فراهم میکنند.
در سالهای اخیر، تکنولوژیهای نوین در زمینهی انجماد جنین باعث بهبود قابلتوجه نرخ زندهمانی و موفقیت انتقال شدهاند.
در گذشته، روش اصلی برای انجماد جنین، روش انجماد آهسته (slow freezing) بود که با وجود کاربرد گسترده، محدودیتهایی مانند آسیب به ساختار سلولی و کاهش نرخ باروری در پی داشت. امروزه، فناوریهای پیشرفتهتری مانند ویتریفیکاسیون (Vitrification)، یا همان انجماد فوقسریع، بهکار گرفته میشوند که با استفاده از غلظت بالاتر مواد محافظ سلولی (Cryoprotectants) و سرعت بسیار بالا در سردسازی، از تشکیل کریستالهای یخ در بافت جنین جلوگیری میکند.
این روش موجب حفظ یکپارچگی سلولها و افزایش نرخ بقای جنین پس از ذوب شده است. در بسیاری از نژادهای پرتولید، استفاده از این روش باعث افزایش قابلتوجه در نرخ بارداری پس از انتقال شده است.
از دیگر پیشرفتها، میتوان به سیستمهای خودکار پردازش جنین اشاره کرد که با استفاده از میکروسکوپ دیجیتال و الگوریتمهای تصویربرداری، کیفیت جنینها را بهصورت استاندارد و یکنواخت ارزیابی میکنند. این امر خطای انسانی را کاهش داده و انتخاب دقیقتری از جنینهای قابل انتقال یا انجماد را ممکن میسازد.
همچنین استفاده از تجهیزات حمل و نگهداری هوشمند با پایش دمای لحظهای، ریسک افت کیفیت جنین در طول حملونقل را کاهش میدهد و موفقیت برنامههای انتقال را افزایش میدهد.
در نهایت، تکنولوژیهای نوین انجماد و انتقال جنین، ابزارهایی هستند که نهتنها موجب حفظ صفات برتر ژنتیکی میشوند، بلکه نقش کلیدی در صرفهجویی اقتصادی، گسترش نژادهای اصلاحشده و ارتقاء بهرهوری در دامپروری ایفا میکنند.